نه آغوشت را ميـــــــــخواهم،
نــــــــــه يک بوســــــــــــه !
...
و نــــــــــه ديگر بودنت را ! ......
همين که بيايی و از کنارم رد شوی کافيست...!
مــــــرا به آرامش ميرساند
اصطکاک ســــــــــــايه هايمان!
دوباره چه زود دیر شد.....!تولدم مبارک
دوری و دوستی کدام است؟
فاصله هایندکه عشق را می بلعند
تو اگر نباشی ...شیرین دیگری جایت را پر میکند!...به همین سادگی
از تک تک این روزا متنفرم ،از ثانیه به ثانیه این زندگی حالم بهم میخوره حتی از آدمام دیگه بدم میاد..گاهی وقتا با خودم فکر میکنم یعنی همه مثه منن؟بعد با خودم میگم نه ! امکان نداره....هرجور فکر میکنم هیچکدوم از حساب کتابام با عقل جور درنمیاد!!دیگه هیچیو اونجور که باید نمیتونم درک کنم!تنها چیزی که با تموم وجودم حسش میکنم احساس تنفرم نسبت به آدماس!آدمایی که یکیش خودمم!دارم همه سعیمو میکنم که دیگه از هیشکی اینجا ننویسم،نمیدونم تا چه حد موفق میشم ولی سعی خودمو میکنم! کسی که داره این آپو مینویسه دیگه اون آدم ۷.۸ ماهه پیش نیست کلی فرق کرده پیر شده بزرگ شده تلخ شده ...عوض شده اونقدر که دیگه خودشو هم نمیشناسه!! تنها چیزی که دلم میخواد اینه که تنها باشم تنهای تنها ،یه جای دور...دورتر از آدماو دروغاو ناراحتیاو...نامردیاشون!
یه مدتم هست که فکر می کنم چقدر دوستیا به بادکنک شبیه ن؛ با زحمت باد از ریه ت خارج می کنی تا بهش پر و بال بدی خوشگلش کنی نگهش داری اما همین که فکر کردی به زیباترین مرحله رسیده می ترکه و همه چی تموم می شه منم چندوقت پیشا بادکنک زندگیم که با وصله نگه هش داشته بودم ترکید.........برای همیشه از دستش دادم.دلم شکست؛گریه کردم؛ اما بعد دیدم این خودم بودم که برای زیبا جلوه کردنش همش بادش می کردم و با وصله پینه برای خودم نگه داشته بودمش وگرنه اون جز بادبادک هیچی نبود حتی شایدم بادبادک نبود...ولی فهمیدم هیچوقت نباید بادبادکو اونقد باد کنی که...! بیخیال این نیز بگذرد هرچند خیلی سخت...!
یاد این مطلب افتادم که نمیدونم کجا خوندمش ولی .... :
پرنده بر شانه هاي انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نيستم، تو نمي تواني روي شانه من آشيانه بسازي.
پرنده گفت: من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي پرنده ها و آدمها را اشتباه مي گيرم. انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممکن بود.
پرنده گفت: راستي چرا پر زدن را کنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد. پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است. انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد، چيزي که نمي دانست چيست. شايد يک آبي دور، يک اوج دوست داشتني.
پرنده گفت: غير از تو پرنده هاي ديگري را نيز مي شناسم که پر زدن از يادشان رفته است. درست است که پرواز براي يک پرنده ضرورت است، اما اگر تمرين نکند فراموش مي شود. پرنده اين را گفت و پر زد.
انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اينکه چشمش به يک آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد.
آنوقت خدا بر شانه هاي کوچک انسان دست گذاشت و گفت : "يادت مي آيد ؟ تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود. اما تو آسمان را نديدي. راستي عزيزم بالهايت را کجا جا گذاشتي؟ "
انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس کرد. آنوقت رو به خدا کرد و گريست....
*********
نمیدونم این روزا دیگه منتظر چی یا کی ام؟!!!!! فقط میدونم از تکرار مکررات خسته ام....
ازت متنفرم
روی بغض های همیشگی ام
خانه ای ساخته بودم
پشت بامش پر از نبودنت بود!
باغچه اش را همه آرزو کاشتم!
با اشکهایم گلهای دلتنگی ام را آب می دادم!
پنجره هایش را با شیشه های دل شکسته ام قاب می گرفتم!
......
بر دیوار اتاقش تکیه دادم! و به تو نگاه کردم!!
تو که سردو بی روح به .... نگاهت را دوخته بودی!!
حال!
در همان خانه ای که
در عالم دیوانگی
کناره باغ دلم برایت ساخته بودم
برای همیشه
گم شدم !
که گم شدن که نیست شدن تنها چاره ام بود!...
پ.نوشت: دی که گذشت دیگر از او.... یاد مکن!
بازهم سلاخی گنجشک!
عمری شانه های خسته ام را بر باد تکیه دادم
پنداشتم ستونی ست سختو استوار!
نمیدانستم باد در هیاهوی وزیدن است...
سرد استو ناپایدار...چشم می سوزاند!
چشمهایم را بستم از هرچه دیدنی...
برگهایم ریخت!
پ.نوشت:یه روزی، یه جایی،یه جوری،یه کسی،یه چیزی،....
صبرداشته باش صبر داشته باش
پس.نوشت:این روزها باز زندگی برام سخت شده از همیشه سخت ترو سنگتر!نمیدونم گناه من چیه که باید این همه.... امروز بیشتر از همیشه گریه کردم بیشتر از همه روزهایی که...انتظاره هرچیزیو داشتم الا ....تمامه با تو بودنمو گریه کردم تمام روزهای رفتنت رو گریه کردم ولی هیچکس نفهمید ندید!تو هم نه دیدی نه فهمیدی!ولی حالا که چشمای اون پره اشکه براش دنبال دلیل میگردی...!خوشحالم که اشکش برات ارزش داره!!!!!! خوشحالم، اشکم از شوقه!!!از شوق این که فهمیدم سنگ نیستیو واسه دیگرون احساستو ولخرجی میکنی!
خوشحالم از اینکه ....امروز واسه اولین بار نفرینت کردم ولی هرچی نگاه میکنم میبینم از ته دل نیست!کاش پیدات نمیشد کاش اون چیزی که از تو تو ذهنم ساخته بودم خراب نمیکردی...نمیدونم شاید اومدنت واسه تحقیر بود....هرچی بود هرچی هست بازم تحمل میکنم مثه همه ی وقتایی که شکستیو تحمل کردم...نفرینمو پس میگیرم ولی مطمئنم بازی روزگار کارتو تلافی میکنه!امیدوارم که تو اون بازی نشکنی از ته دل دعات میکنم....
دیروزها شاید دروغو زشت بود!
امروزهایش اما...!مقدس است
زیرا که گوشهایت لبریز لالاییست
و زبانت گرم صحبت با او!
آسوده باش بیهوده گی هایم را فریاد نمیکنم
اینجا بیابان است، فریاد می خشکد...
پ.ن: لحظه ها در گذر است در گذر تو که میروی!
که رفته ای از دیده گانم...
اما بازهم ....چشمت روشن!
به اندازه سالهایی که زیستم از او دور ماندم!
روزهایی که میگذشت و چشمان خیره به راه
هرگز به او نمیرسیدند...
مثل دو خط موازی! و تب تند یک آرزوی محال!..
همیشه هایم ، نوشته هایم
غصه هایم، قصه هایم...همه تکرارست
آری ! می دانم
تا دور دست ها کسی حدیث مهربانی نمی داند...
اگر حال مرا می پرسی
ملالی نیست به جز این همه اندوه....و بغضی که هنوز فروکش نکرده!
من مانده ام با دلی که هر شب پیاده و تنها تا پیش خدا می رود و باز ...
نمی دانم من دیر رسیدم یا او زود رفت؟!
باز هم قصه همان است...همان حکايت هميشگی...
گفتم بيايی و اين نقطه چين های بی پايان حرفهايم را پر کنی!
نگفتم خودت هم نقطه چين شو!
"من در پی او بودم و او در پی او بود..."
پ.نوشت:
میبینی؟
باز هم چاره ام رفتن شد!
باز هم همگریه ی باران شدم!
روزهایم بی تو میگذرد ، بی تو!
تویی که خدا میداند این روزهایت را با که هستی!..
و من ! منی که خدا میداند روزهایم را چگونه میگذرانم!!
میدانی؟
میدانی روزهایم چگونه میگذرد بی تو؟!
بی حضور تو!!؟؟پراز گریه پر از غم! غمگینه غمگین !
سردو بی پایان مثله غروبهای جمعه!
هیچکس آنقدر نمیداند !! تو نیز نمیدانی!!
هیچوقت ندانستی تنها رفیقه تنهایی ام بغض شبهایه تاریکم است!
گاه با خود فکر میکنم او! اویی که مرا از یاد خود برد،
دوباره باز میگردد!؟؟
می دانم ! تقصیر دنیاست، مرا به دست شبهای سرد تنهایی سپرد!
شنیده بودم بی رحم است ولی...
دلم بعد از عبور تو سالها پیر شده است! میدانی؟؟
و
امشبو هر شب از چشمان غریبم جاریست!
کاش! ای کاش میگفتی بی من زندگی یک نقطه کم دارد!
کاش ! ای کاش میگفتی می مانی و....
حرفهایت همه دروغ بود اما....باورت داشتم
سهم من این نبود!تو رفتیو من تنها...
غریبه گی الفبایش آسان است !
همین که من میمانمو تو میروی !
همین که میروی بی حتی نگاهی سرد
از حرم سرمایش غریبگیت را ازبر میشوم
قصه ات را هرروز میخوانم!
قصه ی رفتنت بی من...،قصه ی بودنت با او...
گریه میکنم...!
بی تو بودن روزی تمام میشود ، و فاصله ها نزدیکو نزدیک تر!
نمیدانی چقدر دلم هوایت را داد میزند!
نمیدانم با این همه بی کسی ....با بی تو بودن چه کنم!
پ.نوشت:
خدایا ؟
در این سکوت تنهایی،دلتنگی های م را با تو تقسیم می کنم
تنها با تو!
می دانم که با منی ، اما نمی دانم که چرا در وجودم . . .
کلمه رنگ می بازد ،معنی در هم می پیچد
و کلام قاصر از گویایی لطف و مهربانی ات می گردد
اما چگونه میتوان وصف کسی را گفت که در ادراکم نمی گنجد!
کمکم کن...
بدجور دلم شکسته!
چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:
چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟
چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟
اما افسوس که هیچ کس نبود ...
همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...
آری با تو هستم ...!
با تویی که از کنارم گذشتی...
و حتی یک بار هم نپرسیدی،
چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!!
امشب احساسه خیلی بدی دارم!!بدتر از اون چیزی که....اون چیزی که حتی خودم فکرشو میکنم!
نمیدونم دیگه چیو می تونم باور کنم و چیو نباید باور کنم!
دردش بیشتر به خاطره اینه که چیزایی که میبینم با چیزایی که میشنوم کلی فرق داره.....!!!
و چیزایی که میشنوم اون چیزی نیست که باید!
جای من یه جایی همین جاها با کسایه دیگه عوض شده!!شایدم جای من هیج جا نیس..
مسخرست که تو تمام این مدت حواسمو از دست دادم! خودتو جمعو جور کن دختر تو که اینجوری نبودی!
میدونی...؟ احساسم هیچوقت بهم دروغ نمیگه!!
ولی این روزا هرکاری میکنم که خودم یه جورایی سره احساسمو شیره بمالم!
کاره خوبی نیست ولی چاره ای ندارم! اجبارم خیلی وقتا جوابگو نیست!
فکر میکردم اینجوری میتونم روزارو بگذرونم ولی شبا سخت تر شد فکرا بدتر...
خدایا به خودت قسم بی انصافیه...
بی انصافیه که من باشمو...
آخه همه دارن بهم دروغ میگن همه جز احساسم...
یه جورایی از این همه ناراحتم...از تو از همه و همه..
اومدم که یه عالمه چرت و پرت بنویسم ولی همش پرید! خیلی وقت میشه که به خودم دیگه فکر نمیکنم
فکرو ذکرم شده...چراشو نمیدونم!مسئله ظاهری،مادی یا این مالیخولیاها که میگن نیست!!!
خودم خانوم ،خودت کاملا میدونی که این وصله ها به خودمو خودت نمیچسبه!
اصلا خودمم نمیدونم چه مرگمه! از خیلی چیزا ناراحتم
ولی حالا گیر دادم به تو! : تو که !..
تو که یه کوشولو دلم ازت گرفته! نه !هم تنگ شده هم گرفته!
تو این همه آدم نمیدونم چرا تو....اصلا چرا به تو فکر میکنم!!!
چرا باید دلم واسه تو تنگ شه!؟؟؟ این چیزیه که جوابشو هرچی میگردم پیدا نمیکنم
خودم جان شاید تو بدونی دلیله این همه احمق شدنم چیه!تو که میدونی من...
این روزا زندگی سخت تر از همیشه شده برام!
ناراحتیا بیشتر شده،غصه ها بیشتر،غما لبریز،تو هم غریبه تر....!
هرچی من کوچیکترو ضعیف تر میشم تو مغرورترو بزرگتر غصه هامو داد میزنی!
میترسیدم از همه چیز از خودم از دورو برم حالام از تو...
ازت می ترسم به خاطره همه ی نامهربونیات، همه ی حرفات ، نگاه هایی که هیچوقت نمیبینمشون
همه ی روزایی که باید باشیو نیستی،همه ی غصه هایی که جای لبخندت نگام میکنن!
همه ی شک هایی که با کارات برام می سازی...همه ی حرفایی که باید باورشون کنم،
همه ی نبودن هات!!! از دوریت از...
و همه ی همه هایی که وقتی تو هستی واسه من بوجود میاد! وقتیم نیستی احساسشون میکنم
بی انصاف نباش ساناز!!! تو فقط از بدی مینویسی....!!!؟؟
راست میگی!! اون که بده منم!!
اصلا نمیدونم چی میگم!ازم، از حرفام ناراحت نشو دلم خیلی گرفته
دلم از تو هم گرفته!!تویی که...
یه فکره جدید دارم!!!!
فکر کردم واسه همیشه برم و دیگه نخوامت....!! به نظرت چطوره!!؟؟
خودمم میدونم دارم چرند میگم..
خوبیش اینه که هیچوقت اینجا نیستیو این چرندیات ،هجویات یا هرچی اسمشه رو نمیخونی...
ولی فکرم همچینم بد نیس...سخته خیلی هم سخته ولی میشه باید بشه...
باید خودمو دور بندازم..! از همه حتی تو! حتی اگه شده واسه یه مدت...شاید همه چیز حل شه
خستم خیلی خستم از خودم از....از این زندگی..از امشب من رفتم!!
فکر کنم همه چیزو زود فراموش کنی مثه همه ی چیزای دیگه ای که زود فراموشت میشه!
مثه همه ی سوالایی که تو ذهنم میکاریو هیچوقت جوابی براشون نداری...
مثه منی که پشت سرت جام میذاریو میری...
مثه من که همیشه فراموشه فراموشم....
مثه من که جز یه هیچ بزرگ برات هیچی نیستم
میرم تا آروم شبها چشمات بسته شه...
میرم تا بارون منو یاده تو نندازه...میرم یه جای تازه...
کاش میشد تا ببینی من اینجا چه تنهام..وقتی که تو نباشی به هم میریزه دنیام..
میرم با چشمای خیسو قلبی بی گناه...هرجا میرم اما بازم یادت میوفتم..
موندنم هیچ دردیو دوا نمیکنه من که خودم دردم..باره روی دوش بودن سخته خودم جون!
فکر میکنم تو این مدت همه چی عوض شه شاید تو هم عوض شیو دیگه نشناسیم!
ولی رفتنم لازمه! لازمه که بفهمم کجام!کی ام!زندگی چیه و مهمتر از همه تو کی هستی!!
احساسه بدم گلومو فشار میده تحملش برام سخته..اگه خودم بودم شاید...
شاید تا خودمو پیدا کنم یه کم طول بکشه!
خودم تنهاس ،غریبه ، گریونه،غصه داره، خسته س،گم شدنشم معضل شده!
باید پیداش کنم..
از الان تا یه وقت نامعلوم خداحافظ عزیزم !مواظب خودت باش...
*پ.نوشت: دیروز ما زندگی را به بازی گرفتیم،امروز او مارا!فردا...
**پس.نوشت: ((خدایا کمکم کن بتونم خیلی چیزا رو تحمل کنم...))
میدونم باشم یا نباشم برم یا نرم فرقی نمیکنه
ولی اینجوری شاید خیلی چیزا رو بشه فهمید!و بشه عوض کرد.
شما بگید من باید چیکار کنم؟؟؟؟؟؟
چقدر خوب یادم هست گذشته ها را!!!
گذشته های دوری که جز من کسی به یاد آنها نیست!
کودکی ام را خندیدم!!... رویا هایم لبالب !! آرزوهای محالم مالامال....
اکنون بزرگ شده ام!! آرزوی همیشه ام بود ولی...!!
کودکی ام را می خواهم!
خنده هایم را! آرزوهایم را هرچند محال! همه و همه را میخواهم جز بزرگی..
تمام اندوهم از این است که بزرگ شده ام!
آسمان گرفت ، کودکی گریست و صدای گریه اش...صدای گریه ام!! ونگ ونگ میان هیاهوی آدمها لرزید!!!
سقفی جز آسمان نبود و رنگی جز غروب....
اما
محو شدم!! کودکی ام رفت و امروز ۲۴ مین زمستان زندگیه من است!
زمستانی بی گل که بند بند سکوت و سرمایش را ترجیح میدهم به صدها هزار بهاره پرگل و سبز!
سالها به سختی گذشت و من! بازهم زمستانهایم تلنبار میشود!
در امتداد جاده منتظر خواهم ماند ، اینبار هم کسی زمستانم را به خاطر نیاورد!
نه!!! کودکی هایم بهتر بود !
آرام چشم میگشودم لبخند میزدم...تمام ستاره های آسمان تولدم را چشمک میزدند...
امروز اما ستاره ای نیست!لبخندی نیز هم...
باز هم زمستانم رسیدو دلم تنگ می شود...
تنگ برای تمام لحظاتی که فکر میکردم تو به یادم هستی!در این روز...روز تولد من!
روزی که اگر متعلق به تو بود هیچ وقت از خاطرم نمیرفت...
مثل تو! و تمام خاطره هایت که هیچوقت فراموشم نمیشوند
گله ای نیست... خیلی وقت میشود از خاطر همه رفته ام حتی تو...
کودکه درونم را در آغوش میگیرم و تنهایی را نیز!!....تولدت مبارک کودکم!
باز هم با هم جشن میگیریم من، تو و تنهاییمان!
چه غریب است شب تولد من...
۲۴ ساله شدم......
*پ. نوشت: ((تولدم بهانه ای بود فقط برای اینکه بدونم به یادمی))
**پس.نوشت :امروزم یه روز بود مثه همه روزهای دیگه که میگذره ! این بارم مثه همیشه هیشکی جز خودم یادش نبود....
به تعداد نفس هایم از تو دروغ شنیدم و تعداد همان نفسها.....
برایت میمردم!!!!
خورشيد !؟؟؟! به من گفتي:هم اكنون روز است ! تابشم را ببين ...روشنايي ام را ببين!؟!!
اما آسمان،شب را فرياد ميزد!
و من همچنان ميدويدم...فرياد ميزدم..: روز است،روز است..!روزي ديگر است!
ماه شدي!به من گفتي:ستاره ها را ببين!!
و من در تاكستانهاي عشق ميدويدم ....فرياد ميزدم...حق با اوست حق با اوست!
ابرها ميگريستند ستاره اي پيدا نبود!همچنان ميدويدم:حق با اوست....
ميدويدم و فرياد ميزدم:حق با اوست،شب است! ماه هست!اوهست!خورشيد فردا را نمي خواهم!
اما او دروغ مي گويد!....
با باور و دروغهايش فصل هاي زندگيم را ميگذرانم!
چرا كه اگر راست ميگفت چمدانم را ميبستم و بر بلنداي باد مي رفتم!
ماندم!! مي مانم!!
هميشه حق با توست! روز شب است و شب روز است!
هميشه حق با توست!
ستاره هايت را ميبينم! خورشيد روزت ميتابدو از تابشش چشمانم نرم نرم ميسوزد!
باز هم حق با توست!
تو دروغ ميگويي ستاره هايت چشمك ميزنند و خورشيدت در آسمانت ميتابد، گرمو گرمتر!
تابشش مي سوزاندم !
ميدوم،فرياد ميزنم: حق با توست حق با توست!
اما او بازهم دروغ ميگويد!
دروغ ميخندد!
دروغ ميگريد!
و دروغ زندگي ميكند!
*پی نوشت:سهم من از شب شاید همون ستاره ای باشه که همیشه پنهونه!!همیشه...شایدم به قول
قاصدکا ستارم همونه که پیداش نیست!!!!!!
** پس نوشت: به قول عزیز وبلاگ نویسی : تضمینی نیست! هرکه امروز بیشتر بخواهدت فردا کمتر به
یادش می آیی....!!!!!
این بار که رفتی ،من ماندمو منو....هیـچ
اما به خیالم شاید !سرت گرم دیگری بود!نه؟!!رفتی!!!......دلم آب شـد
از چشمانم چكيد.....
دیگر پشت پنجــره ام جز هیچ-ی بزرگ هیچ چیز نیســت!اما هنوز میـروی،....بی هیچ نگاهی
چقدر جایت پشت نگاهم خالیست!!
میدانم دل کندن از کوه کندن آسانتر نیست و باز هم مثله همیشه زمستانم ،بهار را نخواهد دید
تمام سپیدی ام سیاه میشودو هربار نگاه و هربار گریه، از من باقیست
و من
چشم اندازی خواهم شد برایت!برای تو ...تویی که میروی..
تویی که دور میشوی از هرچه من است و هربار،گریه از من باقیست!!!!!!!
باورم نبود!نه!باور نمیکنم رهگذر باشی و بگذری از خاطرم نرم نرمو سرد
میروی ، آسمانم اما همچنان ابریست!خاکستری و سرد ! میبارم .....
اشک اشکم میبارد و یخ میزنم!تو نمیبینی!میرویو خش خش دلم زیر پایت را بی صدا جمع میکنم...
به این زودی پاییز شد؟!!لحظه لحظه ام تنگ میشود، گم میشود!
و تو !میروی....بی نگاه ،بی صدا، سرد!سنگو سخت!اما بی دلیل....!!!
میروی...دور و دورتر...به گناهه ناکرده ام!!!
نگاه میکنم !چشمم از سکوت سیاهی میرودو فریادم را بغل میکنم!ميشكنم....
می بارم ....تو نیستی و من انتظارت را مزه مزه میکنم....دهانم تلخ میشود!...
پ.ن: هوا سرده،پاییز شده!حتی از وقت کوچ گذشته !حالا آسمونم گریه میکنه!..بازم جا موندم!ولی چرا انقدر زود!؟باید میرفتم باید برم!آهای!!؟ کسی پرامو چیده بود...!
اما.... نه!!
نه مجال اندک بود! نه حادثه نامنتظر!
مجال بود،حادثه بود،من بود...او؟
او اما رفته بود!
سایه ای مانده بود! نه! خیالی سرد بودو بیروح،روی دیوار!!!
هرچه بود خیال بود!
من اما!
ماندم،
سوختم
ساختم
ویرانه شدم!!...
اندکی بعد چشمانم گریست ! من نه!!....
شکستم!
چشم دوختم!
مرداب دیدم!!نیلوفر نه!!
مرداب شدم....
ماندم!
تنها ماندم!!
تنها گریستم
تنها گذشتم
او اما....!!
چشمانش تنها نبود...
پ. نوشت: روزها میگذرد!شب میایدو فردا روزی دیگر است!! من چشم به تو! تو چشم به او و او چشم به دیگری ،!!!! دوختیم!!
چشاتو باز کن ...!!!
ببین ؟!!!!!!!!!همه چيز دهنی شده !!!
همه ی حروف الفبا ، همه ی خواستني ها ،همه ی غمبادها و لبخند ها .... !!!!
همه چيزایی که فکر ميکني مال توئه قبلا مال يکی ديگه بوده !
I am not new ... !!!
میدونم!!! من ادامه ی همون نفر قبليم که از دست داديش ! 
هميشه با يکي بودن يه خاصيت خوب داره ! به اين فکر نميکنی که قراره با يکی ديگه باشی !
کسی یادش میاد؟ تو یادته؟
خیلیا رو دلم جای نقاشی خط خطیای گنده کشیدن ....دیگه مهم نیست!
حالا خیلی وقته که یه قلب کشیدمو توش اسم خودم رو نوشتم!ولی
هنوز کناره اسمم یه جای خالی مونده !چراشو نپرس! نه که ندونم چرا!!ولی گفتنش سخته!
به نظرت اسم کیو توش بنویسم که دیگه خط خطیش نکنه؟؟؟!!!
پ.نوشت: تمام خط خطیای دلمو جمع کردمو گذاشتم رو ایوون!یه حصار دورشون کشیدم و منتظر بابا نوئل موندم که بیادو همه رو با خودش ببره و یه جایی که هیشکی نفهمه (حتی ساناز)،قایمشون کنه!آخه شنیدم توو سورتمه ی بابا نوئل همه چیز جا میشه!مگه نه؟
همیشه کسی است برای آمدن،که هرگز نیامده است!
و من به پاییز گفته ام که اگر او بیاید
حتما مداد رنگی هایی که او کم دارد برایش خواهم آورد
تا بهار دیگر، دلش را نسوزاند با رنگ!
و من و پاییز،
او را از پشتِ بیدِ مجنون هایی که به باد باج نمی دهند،
صـــدا مــــی زنیم!
و او هـنوز نه عـــشق آورده است،نه مــداد رنــگی
و مــــن نمــی دانم چرا به پاییز قول داده ام
که او آن عصری می آید که مدادِ ارغوانی هم
ساخته باشند، برای نقاشـی،
که پاییز سر باشد از بهار!
و او دلش به این خــوش است که یک روز
مدادی خواهد داشت
از جــنس سفر طلایی دردهای بـــربـــاد رفته اش!
من و پاییز می دانیم که او ،
یک روز که در هیچ تــقویـــمی نیست
بــرای مــن رســیدن و بــرای او مدادرنگی خواهــد آورد!
آمدنش را با فانوس و دعا و بوسه
و سنگ فرشِ مرمری از عــشــق
به انتظار می نشینم.
از حـلا تـــا بیاید مـــن شـــاعری مــی کنم
و پاییـــز نــقاشــی!
پ.نوشت: در انتظار آمدنت آشفتگی هایم را میشمارم شاید تسبیحی شود در دستان پینه بسته ی قاصدکی که گریه هایم را قطره قطره جمع کرد!!
همهی خط ها، مثل همهی پلها دو سر دارند.
من را بستهاند به یک سر این خط عمود و تو را به سر دیگر اش.
فاصله مان همیشه همین قدر ثابت تکرار میشود و شهر من تا شهر تو فقط چند ساعت، بی عقربه راه است.
خط عمود در راستای تمام شعاعهای نوری دوران میکند و من و تو در تمام راستاهای جهان در فاصلهیی
ثابت خواب همدیگر را میبینیم و باور میکنیم همهی خطهای موازی جایی همدیگر را قطع میکنند که
تابهایش فقط یک زنجیر دارد و بچههایش هیچ وقت بستنی دو قلو نمیخورند ...
ما در تناوب منحنی جاذبه، با چشمهای بسته خوابهای تعبیر نشده میبینیم......
پ.نوشت:پوچچچچچچچ!!
قرار نبود
هیچ اتفاق تازه ای
بیفتد
نه!
قرار نبود
سهمی از سایه ی تورا
برای شانه های خودم
بردارم
تنها
قرار بود
در قرارهای خاکستری
کمی
بی صدا
ب
ش
ک
ن
ی
م
پ.نوشت: ایندفعه من صرفش میکنم،شکستی شکستید شکست!حالا نوبتی هم باشه نوبته منه!گوشاتو بگیر!:(صدایِ شکستتتتتت)منم بلدم بشکونم!!!
تا شاید اندکی از تـنهایـیـم را بشوید و با خود ببرد ...
ولی انگار که بی فایـده است !
تنهایی در خود باران است ،
و در تمام آوازهایی که زیر لب زمزمه می کنم،
به یاد تو ، رفـتـه ً دیـــــــر و دور ...
گویی راست می گفت سهراب :
" عــشـق را زیر باران باید جست... ! "
و چه زیبا خوهد بود : بارانهای پاییز امسال در کـنـارتو...
قشنگ نیست؟من و تنهایی زیر باران...
پس نوشت: این روزا بی چتری رو بهونه می کنم تا زیر بارون نرم! ولی این بار ترسیدم آخه بوی نم همه ی دلمو گرفته بود!..
همه خطوط مبهم و واژه های ندیده دوباره از سر سطر آغاز می شوی!
با این همه هنوز هم به تقدس تند یک حس عاشقانه مثل همیشه دوستت دارم!!
اما باور کن نمی دانم به کجای این قصه باید عادت کنم !
وقتی تو عاقبت می روی و من دوباره در هیچ گم می شوم ............
*پی نوشت: همونجور که همیشه میگم : در میارم چشمی رو که بخواد عاقبت .... 
از این به بعد آپای این بلاگ همراه با پی نوشت و پس نوشت و دو پس پی نوشت و....به صفرش ده بر یک ...خواهد بود نقطه سره خط!
** پ.ن: وقتش بود که به این وبلاگ یه صفایی داده شه ! اومدم خونه تکونی!میخوام یه تغییره اساسی بدم پس اگه ممکنه زین پس به جای واژه ی نامانوس و بیگانه ی سانازه سابق
بفرمایید ساناز!! میشه یه چیزی توو مایه های میو میو عوض میشه!
امیدوارم دیگه هیچوقت هیچ کس توو گذشته ها نخواد که بمونه!و منم نمیخوام!
خواهشا از وروده افراد دپرسیو جلوگیری شه که اینجانب این بنده ی کم جنبه اصلا ظرفیت روبرو شدن با چنین اشخاصی رو ندارم و عنقریب اشکهای تمساح رو سرو ورم میریزه !! منم حساسسسسسس
*** پ.ن: نتیجه اخلاقیه این آپ و حرفای جدیدم اینه که به اندازه ی همه ی شما راه هست برای رسیدن به خدا!
پس کمکم کنید آدم باشم
مهم نيست...اگه..
و من عادت كردم كه منتظر كسي نباشم...
و انتظار چه ابتذالي داره وقتي براي هر دوپاي متفكره بي قيدي به كار ميره!!!!
و چه ميشود كرد!؟سرنوشت پرزورتر از من است!
براي همه روزهاي بي تو!
كه بي تو بودن هم حكايتي ست با تو!
و كاش فصلها تكرار نمي شدند..
كاش تاريخ هاي تقويم،روزها را به ياد نمي آوردند!
كاش جاي بهار فصلي مي آمد كه نامش را نمي دانستيم!
شايد!كاش ! تكرار در آفرينش نبود!!..
بوي بهار مي آيد و من ميترسم از آمدن فصلي نو!!
و بازم بعد از این همه روز هیچکس حتی به تلخی روزت را به من تبریک نگفت!!
۸ ارديبهشتت مبارك ساناز!!!
نه برای تو!!
برای عشقی که مرده است...!!!
بگذار گریه کنم...
نه برای تو...
برای صداقت که کمرنگ شده است..!!!
بگذار گریه کنم...
نه برای تو...
برای غم ها که یکنواخت شده است!
بگذار گریه کنم...
نه برای تو ...
برای آرزوها که از بین رفته اند!!!
بگذار گریه کنم...
نه برای تو .....
برای محبت ها که ساکن شده اند!!!!!!!!!!!!
بگذار...
بهش لبخند زدم و گفتم: آره میدونم. فكر خوبیه.من هم خیلی تنهام.
یه روز دیگه بهم گفت: میخوام تا ابدباهات بمونم، آخه میدونی؟ من اینجا خیلی تنهام.
بهش لبخند زدم و گفتم:آره میدونم. فكر خوبیه.من هم خیلی تنهام.
یه روز دیگه گفت: میخوام برم یه جای دور، جایی كه هیچ مزاحمی نباشه.
بعد كه همه چیز روبراه شد تو هم بیا. آخه میدونی؟! من اینجا خیلی تنهام.
بهش لبخند زدم و گفتم:آره میدونم، فكر خوبیه، من هم خیلی تنهام.
یه روز تو نامهش نوشت:من اینجا یه دوست پیدا كردم،آخه میدونی؟من اینجا خیلی تنهام.
براش یه لبخند كشیدم وزیرش نوشتم:آره میدونم، فكر خوبیه،من هم خیلی تنهام.
یه روز یه نامه نوشت و توش نوشت: من قراره اینجا با این دوستم تا ابد زندگی كنم.
آخه میدونی؟ من اینجا خیلی تنهام.
براش یه لبخند كشیدم و زیرش نوشتم:آره میدونم،فكر خوبیه،من هم خیلی تنهام.
حالا دیگه اون تنها نیست و من از این بابت خیلی خوشحالم و چیزی که بیشتر خوشحالم می کنه اینه که نمی دونه من هنوز هم خیلی تنهام...!!!
با آرزوی فردايی بهتر، فردايی رنگي تر، امروز را تلف مي کنيم
در آرزوی فردايی نيامده،امروز رسيده را انکار مي کنيم
فردا هم روزی است مثل امروز ...
بايد لحظه لحظه عمر رابا سلول سلول مان زندگی کنيم ،
زندگی را بايد مصرف کرد ... زندگی ذخيره کردنی نيست
امروز ، قشنگترين روزیست که امکان فرارسيدنش مي رفت
شايد اين تصور که فردا رنگی تر از امروزاست تصوری خام باقی بماند و ايام مجبور باشند به
رنگ باختن !!!!......
لحظه های عمر آدم را حقي است بر گردن آدمی که بايد ادا شود ، بايد که زندگی در لحظات
آدم جاری باشد!
زندگی به تعويق انداختنی نيست ، نمي شود زندگی را موکول به فردايی نيامده کرد ، امروز را
بايد به کمال زيست ...
هرچه هست هرچه نيست زندگی بايد که باشد...
آدم لحظاتی دارد پر از خلوت خويش و لحظاتی دارد گره خورده با غير خويش ... نمي شود که
لحظات تنهايی را به انتظار لحظات مشترک تلف کرد ...
زندگی بايد که جاری باشد در تمامی لحظات ...اين حقی است بر گردن آدمی
بايد که جاری بود چه رود ، چه دريا و چه قطره ... قطره نيز بايد که جاری باشد
امروز آمده است و اين يعنی واقعيت ، فردا هنوز خيال است ... واقعی زندگی کنيم
خيال فردايی رنگي تر نبايد واقعيت رنگی امروز را بيرنگ کند ...
تلاقی من و امروز حتماً اتفاق افتاده است و آن "اکنون" است
اما تلاقی من و فردا شايد اتفاق بيفتد ... شايد
اگر امروز را نتوان شاد زيست تضمين شاد زيستن در فردايی نيامده را چه کسی ضامن
مي شود؟
سهراب هم مي گويد :
زندگی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است ...
زندگی يه سفره ... سفر بی همسفر سخت تر ميشه ... مسافر ، چشم به راه مي خواد ...
و الا مسافر بی چشم براه هميشه تو غربته ...
اما چيزی که اصالت بيشتری داره خود سفره ... سفر رو فدای همسفر نکنيم
بايد تنها سفر کرد تا آدم ارزش همسفر رو بفهمه ... آدم بايد لايق همسفر شه ...
توی اين جاده ، توي اين سفر ، انتها خيلی مهم نيست ، اصالت خود سفرازهمه چيز مهمتره
حتی از مقصد ... که رفتن رسيدن است
اگر سفررو خوب درک کنی اگر تا ته جايی که ميشه تنها و بی همسفر بری ، رفته باشی ..
اگه تا ته خودت رفته باشی ، لياقت يه همسفر رو پيدا مي کنی !
جلوی سفر رو نميشه گرفت جريان داره اگه تا ته جاده يک نفره رفته باشی گامهای تو رو کنار
گامهای يه مسافر ديگه محکم ميکنه ...
سفر بايد ادامه پيدا کنه ... مسافر ، همسفر ميخواد ... و انتهاي جاده ی يک نفره ، چشمهايی
به راهند تا تو برسی !!
جاده ی يک نفره ، گامهايی استوار ميخواد، گامهايی واقعی ، آدم بايد تا ته خودش سفر کنه ،
تا ته جاده ی يک نفره خودش
که در انتهای تو کسی ايستاده است چشم براه تا پايان تو را سرآغازی باشد ،
آغاز گام نهادنی مشترک ...
مسافری که خود را سفر نکرده باشد به کمال ، قدر و لزوم همسفری در کنار خويش را
نمي داند
اين است که سفر که خود زندگيست گم مي شود ...
اين است که آدم همه عمرمسافرمي ماند ... بی چشم براه ... بی همسفر
کنار رد پايت روي جاده زندگی رد پاي آدمهای زيادی ديده مي شود اما هيچ جا ، رد پاي تو با
کسی ديگر به وحدت نرسيده است
در عين با غير سفر کردن ، تنهاي تنها ، غريب سفر کرده ای
سفر زندگيتان به همسفری مسافری لايق به سلامت...